Landing page pod ChatGPT Ads — wymogi OAI-AdsBot

Reklamy w ChatGPT ruszyły w Polsce 24 sierpnia 2026, po starcie w USA w lutym i w Wielkiej Brytanii 6 czerwca. Kampanię ustawisz w panelu sam, ale zobaczy ją ktokolwiek dopiero wtedy, gdy adres z reklamy przejdzie weryfikację po stronie OpenAI.

Co musi być pod tym jednym adresem, żeby robot OAI-AdsBot go przepuścił, i co musi tam być, żeby kliknięcie zamieniło się w zapytanie — to dwie różne listy wymagań, które trzeba spełnić naraz. Jeśli konta jeszcze nie masz, zacznij od instrukcji zakładania konta w OpenAI Ads Manager i wróć tutaj przed pierwszą kampanią.

Bo odpowiada na pytanie „czym zajmuje się ta firma”, a człowiek przyszedł z pytaniem „czy zrobicie mi to jedno”. Reklama w ChatGPT jest krótka: nagłówek ma do 50 znaków, opis do 100. Kliknięcie jest zgodą na tę jedną obietnicę, nie zaproszeniem do zwiedzania witryny.

Karta reklamowa ma sześć elementów — nazwę reklamodawcy, favicon, nagłówek, opis, jedną grafikę i adres strony. Tyle informacji dostaje człowiek przed kliknięciem i do tego samego zestawu porównuje potem treść strony robot weryfikujący.

Jest jeszcze argument czysto rachunkowy. Rekomendowana stawka to 3–5 USD za kliknięcie, a rozliczenie idzie z aukcji drugiej ceny ważonej trafnością — więc kliknięcie, które ląduje na stronie „o nas”, jest kliknięciem opłaconym i zmarnowanym. Skalę tego kosztu w budżecie testowym rozkłada tekst o kosztach ChatGPT Ads.

Trzy rzeczy: czy adres w ogóle odpowiada, czy treść strony zgadza się z deklarowaną ofertą i czy nic po drodze nie zatrzymuje samego robota. Trzeci punkt bywa pomijany, bo rozstrzyga się poza samą stroną — w konfiguracji CDN albo firewalla.

OAI-AdsBot to nie ten sam robot, który odpowiada za cytowania w wyszukiwarce ChatGPT, ani ten, który pobiera treści do trenowania modeli. Tamte nazywają się OAI-SearchBot i GPTBot. Trzy nazwy, trzy różne zadania i trzy osobne decyzje w robots.txt — przepuszczenie jednego nie mówi nic o pozostałych.

Blokady, które najtrudniej zauważyć, nie stoją w robots.txt. Pakiety zabezpieczeń u dostawcy hostingu i w panelu CDN odsyłają automaty błędem 403, pokazują CAPTCHA albo wymagają wykonania skryptu przed pokazaniem treści. Każde z tych trzech zachowań zatrzymuje robota, choć strona oglądana w przeglądarce nie wygląda podejrzanie.

Ostatni przypadek jest najgorszy, bo udaje sukces: serwer odpowiada kodem 200, a robot dostaje dokument bez ani jednego zdania treści. Ta sama warstwa problemów wraca przy widoczności bezpłatnej, więc robotę robi się raz — całość opisuje tekst o technicznej gotowości strony pod AI.

Strona ma dowozić dokładnie to, co obiecuje karta reklamowa, i mieścić się w kategorii, którą OpenAI w ogóle dopuszcza. Pierwsze sprawdzisz sam, bez żadnego narzędzia: przeczytaj swój nagłówek i opis, otwórz stronę docelową i zobacz, czy pierwszy ekran mówi to samo.

Rozjazd nie musi być kłamstwem, żeby zatrzymać reklamę. Wystarczy, że reklama mówi o audycie, a strona sprzedaje abonament. Albo że reklama podaje nazwę marki, a stopka nazwę spółki, której nigdzie indziej na stronie nie widać. Albo że oferta z reklamy na stronie jest, tylko trzeba do niej zjechać.

Druga część to lista branż. Część kategorii jest zamknięta niezależnie od tego, jak dobra jest strona, część wchodzi po ręcznej weryfikacji, a przy dwóch rozstrzyga format samej oferty pod adresem.

Ostatni wiersz działa inaczej niż pozostałe, bo rozstrzyga o nim to, co stoi pod adresem, a nie treść samej reklamy. Pojedyncze ogłoszenie — jedno mieszkanie, jeden wakat — jest wykluczone, ale platforma zbierająca wiele ofert reklamować się może. To wymóg wobec strony docelowej, nie wobec tekstu kampanii. Szerszy kontekst zasad daje przewodnik po reklamie w ChatGPT w Polsce.

Jedna intencja, oferta nazwana wprost, formularz i telefon widoczne bez przewijania. Wszystko inne, co zwykle trafia na stronę docelową, konkuruje z tymi czterema rzeczami o uwagę tej samej osoby.

Zacznij od intencji, bo ona wyklucza resztę decyzji. Strona pod jedno pytanie z reklamy nie potrzebuje rozbudowanego menu, listy wpisów na dole ani trzech równorzędnych wezwań do działania. Każde rozgałęzienie jest miejscem, w którym ktoś wychodzi.

Na stronie docelowej pracują cztery elementy i one wystarczą:

• oferta nazwana tak samo jak w reklamie — te same słowa, nie synonim i nie ładniejszy wariant tego samego,
• formularz, który da się wypełnić kciukiem na telefonie, z zapowiedzią tego, co stanie się po wysłaniu,
• numer telefonu jako odnośnik do połączenia, a nie jako napis na grafice,
• dowód, że firma to naprawdę robi: realizacje, nazwy klientów, opis konkretnego wdrożenia.

Ruch z ChatGPT przychodzi od kogoś, kto właśnie prowadził rozmowę z asystentem i jest w trybie pytania, nie przeglądania. Numer, w który da się kliknąć, skraca drogę do rozmowy do jednego gestu; formularz proszący o wszystko naraz ją wydłuża.

Sam odbiorca też jest wąski. Reklamy widzą pełnoletni użytkownicy planów Free i ChatGPT Go, i to mniej niż 20% uprawnionych użytkowników dziennie. To nie jest ruch masowy, więc strona docelowa nie musi obsłużyć wszystkich przypadków — musi obsłużyć ten jeden, który przyszedł z reklamy.

Nazwa firmy, adres, NIP, kontakt i polityka prywatności — komplet danych, po których da się potwierdzić, że za reklamą stoi istniejący podmiot. Strona docelowa jest miejscem, w którym weryfikujący zestawia je z tym, co zadeklarowałeś na koncie reklamowym, więc ich brak zostawia go bez punktu odniesienia.

Nazwa na stronie ma być tą samą nazwą, która stoi na koncie reklamowym i na fakturach. Marka w nagłówku i spółka w stopce to sytuacja normalna, dopóki obie są widoczne. Kłopot zaczyna się wtedy, gdy nazwa podmiotu nie pojawia się na stronie w ogóle.

Polityka prywatności jest wymogiem, nie ozdobą. Formularz zbiera dane osobowe, piksel zapisuje zdarzenia, więc strona musi mówić, kto te dane dostaje, po co i na jak długo. Te same uporządkowane dane firmy pracują potem na widoczność bezpłatną, co rozwija tekst o pozycjonowaniu w ChatGPT.

Wszystkie trzy warstwy wpinasz i sprawdzasz przed pierwszą złotówką, nie po pierwszych wynikach. Pomiaru nie da się odtworzyć wstecz — dni emisji bez działającego zliczania są dniami, o których nie dowiesz się już niczego.

Zwykle nie treść reklamy, tylko strona, do której prowadzi. Cztery przyczyny poniżej wychodzą wprost z tego, co OpenAI sprawdza przy stronie docelowej, i każdą da się wykluczyć samodzielnie, zanim wyślesz reklamę do weryfikacji.

1. Robot nie dostaje strony: blokada w robots.txt, błąd 403 z CDN, CAPTCHA albo wyzwanie JavaScript przed treścią.
2. Strona mówi co innego niż reklama: inna oferta, inna nazwa firmy, obietnica z nagłówka schowana pod przewinięciem.
3. Kategoria wykluczona albo wymagająca ręcznej weryfikacji: polityka, randki i treści dla dorosłych, alkohol, tytoń, hazard, broń; zdrowie, finanse i prawo przechodzą, ale ręcznie.
4. Brak danych potwierdzających firmę: nazwy podmiotu, adresu, kontaktu albo polityki prywatności.

Przejdź po niej z otwartą w drugiej karcie własną stroną docelową. Kolejność idzie od rzeczy, które blokują weryfikację, do tych, które decydują o tym, czy kliknięcie zamieni się w zapytanie.

Odhaczona lista nie jest gwarancją zgody — decyzję podejmuje OpenAI i to ono zmienia zasady. Jest natomiast różnicą między odrzuceniem z powodu, który znałeś, a odrzuceniem z powodu, którego nikt w firmie nie sprawdził.

Opisany tu stan dotyczy września 2026. Limity znaków w karcie reklamowej, lista branż i nazwa robota weryfikującego mogą wyglądać jutro inaczej, więc przed startem kampanii porównaj je z dokumentacją, a nie z tekstem sprzed kilku miesięcy — także z tym.